Ervaringen uit de praktijk - ADHD

Han, ons oudste kind, is inmiddels 22 jaar. Vrijwel meteen na zijn geboorte heb ik aangevoeld dat er "iets" met hem aan de hand was. Hij was een onrustige baby en huilde veel, erg veel. Had vaak last van darmkramp en kreeg later allergieën en astmatische bronchitis. De allergie voor stof en bepaalde voedingsmiddelen heeft hij nog steeds. De bronchitis is verholpen door homeopathische medicijnen van een klassieke homeopaat waar we toen contact mee hadden. Vanaf het moment dat hij ging lopen, kwam er nog een probleem bij. Hij zat geen twee tellen stil en kon nergens met zijn handen vanaf blijven. We noemden hem toen "Han met de handjes". Han is altijd een lief, gevoelig kind geweest, maar door zijn gedrag vonden wij het ook vaak een lastig jongetje. Het kostte ons veel energie om alles rondom hem in goede banen te leiden.

Vooral toen er anderhalf jaar later een zusje kwam, werd het erg druk bij ons in huis. De juf van de peuterklas, waar hij naar toe ging toen hij 2 jaar was, sprak mij eens aan toen Han inmiddels op de middelbare school zat. Zij heeft zich altijd afgevraagd of "het wel goed zou komen met hem". Op mijn vraag wat hij volgens haar dan mankeerde kon ze geen antwoord geven. Ze wist het niet. Op de basisschool bleek Han een zeer intelligent kind. Binnen de kortste keren leerde hij lezen, schrijven en rekenen zonder dat hij daar erg veel moeite voor hoefde te doen. Wel werd hij ook door de leerkrachten daar als "moeilijk" bestempeld. Het mankeerde aan concentratie, hij kon slecht stilzitten en was vaak rebels. Tijdens 10-minuten gesprekjes kwam er steevast naar voren, dat er geen problemen waren wat cijfers en resultaten betreft, maar dat zijn gedrag vaak te wensen over liet. Ook werd hij gepest door leerlingen van de hogere groepen.

Han wilde graag bij de groten horen en net zulke spannende dingen doen als zij, maar de oudere kinderen wilden dat niet en als reactie werd hij door hen geschopt, geslagen en uitgescholden. Een psychologe van de onderwijsbegeleidingsdienst die wij om raad vroegen vond dat er met Han niet zo veel aan de hand was. Ze vond hem een levendige, sociale jongen met een goed verstand. Toen Han echter zo getreiterd werd op school, dat hij een keer thuiskwam met de mededeling dat hij een mes mee wilde om de pestkoppen "dood te steken" vonden wij die uitspraak zo alarmerend dat wij via de huisarts een afspraak maakten bij het Riagg. We wilden toen wel eens weten of er iets met Han aan de hand was.

Na een intake bij een kinderpsychiater en een aantal maanden speltherapie kwam ook daar weer de conclusie: "een intelligent kind, sociaal, lief en niet zo veel mee aan de hand. Wel kregen wij het advies een andere school te zoeken. In groep 8 werd Han getest voor het vervolgonderwijs en hij had de hoogste score van de school sinds jaren. Met een IQ van ruim 130 zag zijn toekomst er volgens de leerkrachten veelbelovend uit. HAVO-VWO moest makkelijk kunnen! Han gaf echter al snel aan dat hij niet naar het VWO wilde, want dan moest hij te veel leren en dat wilde hij niet. Uiteindelijk viel de keuze op de HAVO en dat ging wat de studieresultaten betreft goed. Alleen de onrust en ongeconcentreerdheid bleven.

Het zal ergens in de 3e klas geweest zijn, toen Han eens terloops vertelde dat hij op internet had gezocht naar de verschijnselen van ADHD. Hij had alle kenmerken op een rijtje gezet en volgens hem voldeed hij aan negen van de tien. In de 4e klas van de HAVO bleek dat Han achterbleef. Tijdens gesprekken met docenten daarover kwam steeds naar voren dat Han het allemaal wel zou kunnen, maar dat hij volgens hen gewoon niet wilde. Toen ontstonden thuis ook de meningsverschillen met Han, omdat wij als ouders ook gingen twijfelen. Han gaf uiteindelijk aan dat hij toch liever iets met zijn handen wilde gaan doen. Hij wilde automonteur worden. Ik weet nog goed dat hij erg opgelucht was toen hij geen verplichte boeken meer hoefde te lezen. Een artikeltje in een krant bezorgde hem toen al het zweet op zijn voorhoofd. Maar helaas, ook voor een opleiding automonteur bleek de hoeveelheid theorie voor hem te veel. Hij kreeg het eenvoudigweg niet voor elkaar om die kennis tot zich te nemen. Inmiddels was hij begonnen met het roken van zware shag, omdat hij "daar zo lekker rustig van werd". Voor een jongen van Hans' leeftijd heeft hij een CV waar iedereen die hem leest zich over verbaast.

Elk jaar had hij minstens een andere werkgever. Overal kreeg hij problemen en liep hij vast. Bij het simpelste magazijnwerk moest hij uiteindelijk briefjes meenemen en noteren wat hij moest doen. Werk waarbij hij lang moest zitten of herhaaldelijk identieke handelingen moest verrichten, maakten hem "knettergek". Han werd daardoor zo gefrustreerd dat hij twee jaar geleden in een depressie raakte en ik met hem naar de huisarts ging. Hij vond zichzelf een mislukkeling en sprak wel eens over zelfmoord. Op de vraag of Han misschien ADHD kon hebben antwoordde de huisarts, die Han niet echt goed kent omdat hij bijna nooit ziek is, dat dat volgens hem niet het geval was. Han kreeg echter wel een verwijskaart voor een psychiater die gespecialiseerd is in ADHD.

Na een tweetal gesprekken met haar volgde de diagnose: ADHD in een behoorlijk ernstige mate. Han kreeg Ritalin voorgeschreven, eigenlijk tegen zijn zin. Hij had er inmiddels het een en ander over gelezen en wilde wel graag van de klachten af, maar er ook liever geen klachten bij krijgen. De psychiater vond de situatie waarin Han verkeerde echter zo verontrustend, dat zij hem kon motiveren de medicijnen toch te proberen. De bijwerkingen bleven niet uit: slechte eetlust, vermagering, slecht slapen, buitensporig transpireren, maagpijn, misselijkheid. Maar Han hield moedig vol in de hoop dat die bijwerkingen wel zouden verdwijnen. Een artikel in een regionaal dagblad over de behandeling van ADHD met homeopathie werd door een vriend naar ons opgestuurd.

We maakten een afspraak bij een klassieke homeopathische arts in Alkmaar, waar we een aantal keren eerder ook waren geweest voor andere klachten. Han ging er heen met zijn vader. Het eerste gesprek duurde lang, anderhalf uur. De arts vroeg op een gegeven moment waarvan Han nog wel rustig en ontspannen werd. Uit schaamte durfde Han niet te vertellen dat hij af en toe wel eens een jointje rookte om rustig te worden en een beetje te ontspannen. Zijn vader vond dat de dokter dit echter wel moest weten. Toen daarna de arts een aantal dingen vroeg die bij dit middel pasten en Han daarop steeds bevestigend kon antwoorden kreeg Han een recept mee. Een maal per dag een visolie-capsule, twee maal per dag een capsule carnithine, een maal per dag een aantal homeopathische korreltjes in een lage verdunning en een keer per week een paar homeopathische korreltjes in een hoge verdunning. De medicijnen werden besteld bij een apotheek in Heiloo. Han deed er nog een beetje lacherig over: "Toch wel vreemd, zo'n arts die je een wietje voorschrijft!"

Toen hij de korreltjes echter begon in te nemen ging het lacherige al snel over in respect voor die dokter. "Goh mam, ik durf het bijna niet te geloven, maar ik denk echt dat het werkt! Ik heb nog maar twee keer een dosis ingenomen en het lijkt of ik ineens veel rustiger ben in mijn hoofd. Ik heb vanavond zowaar een paar uur op de bank gezeten en even gelezen. Het zal toch niet waar zijn dat iemand mij van die onrust af kan helpen?". Als moeder moest ik huilen van emotie. Zo'n lange weg afgelegd en nu dan eindelijk dit.

Inmiddels zijn we bijna een half jaar verder. Han is in mei van dit jaar begonnen met de medicatie en in augustus heeft hij meegedaan met een 21+ toets voor de Pedagogische Academie in Amsterdam. Hij wilde eigenlijk altijd al leraar basisonderwijs worden, maar met zo'n handicap lukte dat niet. Lezen, laat staan studeren ging gewoonweg niet. Hij slaagde en hoort inmiddels bij de besten van zijn groep. Hij loopt een dag per week stage op een basisschool in Noord-Holland.
Afgelopen vrijdag kwam hij zingend thuis. Hij had Sinterklaasfeest gevierd met de kinderen uit zijn groep en de stagebegeleidster. "Iedereen noemt me nu "meester Han" mam! Ik word er helemaal blij van". Heel soms vergeet Han nog wel eens zijn korreltjes in te nemen. Hij merkt dan na een halve dag meestal dat hij weer iets onrustiger wordt. Met zijn homeopaat houdt hij telefonisch contact. Volgens hem is volledig herstel een zaak van lange adem. Niet alleen Han, maar ook wij als gezin zijn de homeopathie ontzettend dankbaar. Ons leven is in korte tijd zo ten goede veranderd, dat neemt niemand ons af. Wel zijn wij bang, omdat wij vaak lezen over plannen tegen de homeopathische geneeskunst en het homeopathische medicijn dat Han kreeg in het bijzonder. Laat iedereen die een belangrijke stem hierin heeft zich goed realiseren waar dit toe kan leiden. Iemands' levensgeluk zit volgens mij soms verborgen in een heel klein korreltje...

Bovenstaand artikel illustreert heel duidelijk wat een homeopathisch middel kan bewerkstelligen, zowel voor de patiënt als voor zijn omgeving. En vooral ook hoé anders de inkleuring van de biografie van een persoon kan gaan verlopen. Alle wegen liggen weer open! Han heeft een plantaardig middel gekregen, wat heel erg goed gewerkt heeft bij hem.

Vanuit de filosofie van Samuel Hahnemann, de grondlegger van de klassieke Homeopathie, is het noodzakelijk om deze goede resultaten te doen “verankeren” het toedienen van een mineraal middel. Het zogenaamde nabehandelen. Hierdoor blijft het bereikte resultaat gehandhaafd.
Omdat onze website de homeopathische filosofie voorstaat zoals door Hahnemann bedoeld en deze trouw wil blijven, is de redactie zo vrij geweest deze kleine aanvulling geven.