Zwangerschapsbraken

Zwangerschapsbraken is een zodanige braken (al dan niet gepaard gaande met misselijkheid) dat normaal functioneren niet meer mogelijk is en dat er dus ook niet genoten kan worden van de zwangerschap…

Het komt het meeste voor in de eerste drie maanden van de zwangerschap, maar vaak zie ik het ook gedurende de hele zwangerschap. Af en toe misselijk zijn, meestal een ochtendmisselijkheid, komt vrij veel voor en dat belemmert de vrouw ook niet om normaal haar leven te leiden. Er verandert ook heel veel in een zwanger vrouwenlichaam.

Meestal krijgen de vrouwen dan het advies om de dag rustig te beginnen met een kopje thee en een beschuit voor dat ze opstaan, lekker op bed gebracht door de echtgenoot. Beroerder wordt het al als het gevoel van misselijkheid niet verdwijnt en dat de aanstaande moeder ook nog moet overgeven door de dag heen. Het is niet moeilijk voor te stellen dat dit ook de naaste omgeving beïnvloedt.

Deze vrouwen geven meestal aan dat bepaalde geuren zijn gaan tegenstaan, het lijkt wel of de zintuigen gevoeliger zijn dan voorheen. Alsof de geuren intenser binnen komen.
Die geuren (met name koffie en vlees) geven dan een gevoel van walging. Ook het zien van voedsel kan al misselijkheid oproepen:

De aanstaande moeder heeft zin in een lekker stukje vlees, maar als ze het op haar bord ziet liggen begint ze te kokhalzen. Overmatig braken in de zwangerschap heeft onder andere te maken met de hormonale veranderingen in het zwangere vrouwenlichaam. Maar vaak spelen er ook andere symptomen mee. Symptomen die te maken hebben met het emotionele niveau en met het mentale niveau. Want ook op deze niveaus is de zwangerschap een ingrijpende gebeurtenis.

Op mentaal niveau is dat bijvoorbeeld dat een vrouw zich geestelijk uitgeput voelt; Er kunnen veel spanningen zijn in de werksfeer of thuissituatie. Er kunnen teveel indrukken op haar afkomen, waardoor zij zich verward voelt. Op emotioneel niveau kan het zijn dat ze heel gevoelig is voor alle leed op de wereld; dat het minste bij haar al de tranen in de ogen oproept. Of de herinneringen van haar eigen kind zijn komen sterk naar boven, al of niet prettig beleefd. Normaliter zijn dat geen belemmeringen voor een vrouw, maar in de zwangerschap is de vrouw veel gevoeliger, veel kwetsbaarder.

Hoe gaat een klassiek homeopaat om met een vrouw die zich met deze klachten meldt bij hem? Zoals al vaker gezegd is het voor ons van belang hoe de zieke, in dit geval de zwangere vrouw het ziek zijn beleeft. En ook nu vraagt de klassiek homeopaat alles zorgvuldig en met respect na.
Wat zijn de symptomen op lichamelijk, fysiek niveau?

Zijn er speciale tijden van misselijk zijn? Wat braak je? Is dat het zojuist opgegeten voedsel of alleen waterig vocht. Heb je ook veel speeksel in de mond? Zo ja heeft dat nog invloed op het misselijk zijn? Hoe braak je: mondjesmaat of explosief? Plas je voldoende? Zegt de omgeving dat er een geur bij je hangt ? Wat doe je direct na het braken, want hoe bijzonder de symptomen hoe belangrijker.

Waarom zeg ik dit?

Het komt in de zwangerschap vaak voor dat een vrouw zo weer kan eten hoewel ze net daarvoor alles eruit gegooid heeft. Dat is bijzonder als je erover na gaat denken.
Andere vragen zijn: Heb je het hierbij koud of warm? Wil je graag alleen zijn of wil je graag iemand in je nabijheid.

De antwoorden die de homeopaat krijgt, maken het allemaal individueler, specifieker. Want het gaat in de klassieke homeopathie altijd om de zieke en niet om de ziekte.

Nog andere vragen zijn: Hoe gaat het met het slapen? Welke slaaphouding heb je? Waar heb je behoefte aan? Frisse lucht of een warme kamer? Ben je warm of kouwelijk in deze zwangerschap enz. Zo komt de homeopaat tot een totaalsymptoom, die hij gaat analyseren en repertoriseren om zo tot een middel voorschrift te komen. Natuurlijk geeft een klassiek homeopaat het middel dat het meest gelijkend is.

Als de vrouw heel erg beroerd is, blijft het navragen be¬perkt tot datgene wat de zwangere vrouw op dit moment ervaart en moeten we alert zijn of de situatie van de vrouw het wel toelaat om haar alleen maar te behandelen. Dat is de pluis- en niet pluissituatie. Of geven we de vrouw het advies mee om ook naar de huisarts te gaan. Want het kan zijn dat de vrouw die te veel braakt uitdroogt. Zij krijgt dan wel een middel van ons, wat het braken en het misselijk zijn doet afnemen.

Ik geef de vrouwen wel het advies om de behandeling voort te zetten, want meestal zit er een dieperliggende chro¬nische laag onder, zo als wij dat noemen, van waaruit deze acute situatie is ontstaan. En dan krijgt ze door de constitutiebehandeling,zoals dat genoemd wordt, de mogelijkheid om meer bij haar kern uit te komen; om meer bij die persoon uit te komen die zij in haar diepste wezen is.